Share
miss-a-friend-your-story
…τα λόγια που ήθελε να πει…

Μια αναγνώστρια του περιοδικού νιώθει τελευταία βαρύ το τέλος μιας φιλίας, την οποία αναγκάζεται να αφήσει πίσω της. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε αφήσει, αναγκαστικά και χωρίς τη συγκατάθεσή μας, άτομα που είναι σημαντικά για εμάς, φίλους, σχέσεις; Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας το έχουμε ζήσει ή θα το ζήσουμε. Και η ώρα που πρέπει να αποκαλύψεις τον επικείμενο αποχωρισμό στο άτομο που έχεις απέναντί σου είναι παραπάνω από δύσκολη. Η φίλη μας, αντί γι’ αυτό, έγραψε μια όμορφη, απόλυτα συγκινητική και βιωματική ιστορία, μέσα από την οποία εκφράζει κυρίως τη δυσκολία τού να μιλήσεις μερικές φορές ανοιχτά, όταν ξέρεις πως θα πληγώσεις τον άνθρωπο απέναντί σου και όταν και η ίδια έχεις πληγωθεί.

Έτσι, μας ζήτησε να δημοσιεύσουμε αυτές τις σκέψεις της, που είναι ο δικός της τρόπος να πει στη φίλη της πως θα την αποχωριστεί και η αυτόματη αφορμή για εμάς να ασχοληθούμε με ένα θέμα που αποτελεί αγκάθι. Τον αποχωρισμό. Το κενό. Το αίσθημα του «μου λείπεις». Ο χωρισμός δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση, ειδικά όταν ο άλλος αποτελούσε το νησί σου για αρκετό καιρό. Κάτι σταθερό στη ζωή σου, την καθημερινότητα και τη συνήθειά σου. Και η συνήθεια είναι τόσο όμορφο πράγμα μερικές φορές.

Η ιστορία όπως μας την έστειλε η αναγνώστριά μας…

Ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός και για μια ακόμη φορά πρέπει να φύγω από το νησί όπου βρισκόμουν τα τελευταία χρόνια λόγω της δουλειάς του. Εδώ έχω κάνει πολλούς καλούς φίλους, αλλά και αυτή τη μία κοπέλα, η οποία, όπως αναφέρω και στην ιστορία, με βοήθησε πολύ. Επομένως, πίστευα ότι με αυτή την ιστορία θα ήταν ο πιο «μαλακός και ωραίος» τρόπος για να της πω ότι φεύγω…

10 Ιουνίου 2016

Ο Ιούνιος είχε μόλις μπει. Το καλοκαίρι είχε κάνει τα πρώτα του βήματα. Οι ημέρες ήταν μεγαλύτερες και η ζέστη γινόταν όλο και πιο έντονη. Η Κωνσταντίνα μπορούσε να νιώσει τις αχτίδες του ήλιου να χαϊδεύουν το κορμί της καθώς περπατούσε στα σοκάκια του γραφικού μικρού νησιού ακούγοντας τα νέα τραγούδια του αγαπημένου της συγκροτήματος. Το μυαλό της ήταν καθαρό, όσο και το μπλε του ουρανού εκείνη την ημέρα. Παράξενο, δεδομένου ότι προορισμός της ήταν το σχολείο. Έγραφε εξετάσεις στη γεωμετρία. Συνήθως ήταν αγχωμένη κάθε φορά που πήγαινε να γράψει, αλλά εκείνη την ημέρα ήταν διαφορετικά. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν να δει την κολλητή της και να συζητήσουν τα νέα τους. Ήταν ξέγνοιαστη… Και ανυποψίαστη…

Φτάνοντας στο σχολείο, όλα ξαφνικά φάνηκαν να κινούνται σε fast forward. Τα γέλια και η συζήτηση με την κολλητή της, το δίωρο των εξετάσεων και τελικά η βόλτα της. Η ώρα είχε πάει κιόλας δύο το μεσημέρι. Η Κωνσταντίνα ήταν εξουθενωμένη σαν να είχε να κοιμηθεί για ημέρες. Επιθυμία της ήταν να γυρίσει σπίτι να ξεκουραστεί αλλά και να συνεχίσει να είναι με την κολλητή της. Αυτές οι λίγες ώρες είχαν περάσει τόσο γρήγορα, λες και δεν υπήρξαν ποτέ…

Μόλις γύρισε σπίτι, κάθισε με τη μητέρα της και την αδελφή της να φάνε. Ο πατέρας της δεν είχε γυρίσει ακόμα. Αφού τελείωσε το φαγητό της, βοήθησε στο πλύσιμο των πιάτων, πήγε να φορέσει τις άνετες ροζ πιτζάμες της και κάθισε επιτέλους στον υπολογιστή της. Μετά από αρκετά βιντεάκια στο ΥouΤube, ήρθε και ο μπαμπάς της. Στην αρχή όλα φάνηκαν φυσιολογικά. Τον χαιρέτησε, ανταλλάξανε τα νέα της ημέρας τους και ήταν έτοιμη να γυρίσει σε αυτό που έκανε πριν, όταν άκουσε τη φράση

«Πρέπει να σας μιλήσω για κάτι».

Αμέσως το κατάλαβε. Είχε έρθει αυτή η στιγμή. Η στιγμή που τόσο απωθούσε, αλλά εκείνη αντιστεκόταν πεισματικά να μείνει μακριά της. Στην αρχή αρνήθηκε να ακούσει. Μετά, όμως, δέχτηκε. Έτσι και αλλιώς θα το μάθαινε σύντομα ή αργότερα. Γιατί να χάνει χρόνο; Ωστόσο, αυτό δεν το έκανε πιο εύκολο στο άκουσμα των φράσεων:

«Η μετάθεσή μου έχει βγει εδώ και καιρό. Και φεύγουμε. Γυρίζουμε πίσω στην πόλη μας».

Αυτό ήταν και το χτύπημα που περίμενε. Ξαφνικά κατακλύστηκε από μια πλημμύρα συναισθημάτων. Από τη μία ένιωθε χαρά και ανακούφιση που θα γύριζε πίσω, στην πόλη της και στις φίλες της, που είχε αφήσει λόγω της δουλειάς του μπαμπά της. Από την άλλη, όμως, ένιωθε λύπη. Τι θα γινόταν με τους φίλους της στο νησί; Με τη δεύτερη κολλητή της; Όλα αυτά ήταν πολλά για να τα αντέξει και, χωρίς να το θέλει, έβαλε τα κλάματα. Δεν έκλαψε πολύ, γιατί ήταν μπροστά στους γονείς της και δεν ήθελε να τη βλέπουν έτσι. Σπάνια έδειχνε αυτή την πλευρά του εαυτού της.

Οι επόμενες ημέρες που ήρθαν ήταν βασανιστικές. Η Ελπίδα ήταν η καλύτερή της φίλη. Τα τελευταία τρία εκείνα χρόνια στο νησί, της είχε σταθεί όσο κανένας άλλος. Πώς μπορούσε να της πει ότι φεύγει; Αφότου έμαθε τα νέα, κάθε φορά που η Κωνσταντίνα έβγαινε με την Ελπίδα, ένιωθε χάλια γι’ αυτό το μυστικό που κρατούσε…

Παρ’ όλα αυτά, προσπαθούσε να κάνει τις τελευταίες τους στιγμές όσο πιο πολύτιμες μπορούσε… Όλα αυτά τα ανακύκλωνε συνέχεια στο μυαλό της επαναλαμβάνοντας τα λόγια που ήθελε να πει.

«Ελπίδα, είσαι το καλύτερο άτομο που έχω γνωρίσει. Είσαι όμορφη, αστεία και έχεις έναν καταπληκτικό χαρακτήρα, που δυστυχώς λίγοι αναγνωρίζουν. Τα τελευταία χρόνια ήσουν δίπλα μου σε πολλές στιγμές, καλές και κακές. Όπως θέλω να πιστεύω πως έκανα και εγώ για εσένα. Με βοήθησες να περάσω εμπόδια αλλά και να αποκτήσω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και γι’ αυτά σου είμαι ευγνώμων. Τώρα, όμως, είναι ώρα να καταφέρεις να κάνεις αυτό που δεν ήμουν αρκετά ικανή να σε βοηθήσω να πετύχεις. Είναι η σειρά σου να πιστέψεις στον εαυτό σου. Γιατί είσαι πανέμορφη όπως είσαι και έχεις καταπληκτικές ικανότητες. Ωστόσο, όσο δυνατά και αν πιστεύω ότι τελικά θα πετύχεις όχι μόνο αυτόν το στόχο σου αλλά και όλα τα όνειρά σου από εδώ και πέρα, θα πρέπει να προσπαθήσεις αποκλειστικά μόνη σου. Γνωρίζοντας, όμως, ότι θα είμαι πάντα δίπλα σου ακόμα και από μακριά. Γιατί φεύγω».

Θα έβρισκε άραγε το θάρρος μέσα στις επόμενες ημέρες να τα πει; Η φιλία είναι ένας πολύ δυνατός δεσμός. Δυστυχώς, όμως, δεν είχε ούτε τα μέσα για να αποφύγει τον αποχωρισμό, ούτε το αντίδοτο για τον πόνο που φέρνει.

Share

ΓΡΑΨΕ ΕΝΑ Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *